مىداشت ، و هنگام حركت دادن از مصارع و قتلگاهشان مىفرمودند : زيّلوهم بدمائهم فإنّهم يبعثون يوم القيامة و أوداجهم تشخب دما ، اللّون لون الدّم و الرّيح ريح المسك . اين شهدا را به خون ريخته شده‌شان در آوردگاه بغلطانيد تا لفّافه‌اى از خون به بر كنند ، چه اين‌ها روز قيامت بر انگيخته مىشوند در حالى كه خون از رگهاى گردنشان موّاج است ، رنگ ، رنگ خون است ولى نسيم آن ، نسيم مشك است . بلى ! موج خون شهيدان در همهء ابعاد سعادت خيز بشر تا روز قيامت و خود روز رستاخيز ادامه دارد ، و نهيب حوادث كفر آفرين را در غلغله امواج خويش خفه مىكند ، و حرم ستر و عفاف توحيد را پاسدار و بزم شريعت و طاعات و عبادات و شعائر اللّه را با شميم خود مشك بيز و عطرآگين مىنمايد . انقطاع و فرار إلى اللّه از انانيّت و جاه و مال و فرزند و از هر چيز جز خداوند متعال آن هم در بهترين اشكالش كه در روايت « سنام الدين » تيغهء منحنى بلنداى دين تعبير شده ، چنين پاداشى فقط از آن اوست چه آنكه صدّيقين عليهم السّلام كه در مكتب تأديب الهى ساخته مىشوند ، دربارهء آنان ، خبرى ديدم كه نقل مىكنم بدون ترجمه : « آخر ما يخرج من قلوب الصّدّيقين حبّ الرّياسة » . ولى مجاهدان في سبيل اللّه اين راه صعب العبور و گردنه‌هاى سنگلاخى را يك شبه مىپيمايند و بر تيزى قلّه آن پا مىگذارند ، فسلام اللّه عليهم أجمعين .